Put your hand up, Detroit

When the city of Detroit filed for bankruptcy on July 18, 2013 (the largest municipal bankruptcy ever to occur in the U.S.), the city had endured an economic and demographic meltdown that lasted half a century. As the city’s population decreased from 1,8 million in 1958 to a mere 710.000 in 2010, an urban wasteland had become a daily reality for those left behind. Entire street blocks were first abandoned and then taken over by weeds, decay and stray dogs. Extremely high crime rates, wide-spread poverty and urban farming became new realities to the once blossoming Motor city. Detroit had fallen victim to its dependency on a single economic activity, the automotive industry. 

The shortlived hay days 

After Henry Ford started manufacturing affordable cars on the assembly line, the greater Detroit region quickly became the automotive centre of the world. Motor City was one of America’s five richest cities in the 1950’s. GM produced the most cars in the world from 1931 until 2007, consecutively.   

In the second half of the twentieth century, however, foreign competition took over control of the global auto industry. American companies were not very good at innovation and kept selling the same cars each year with only modifying the shape and size of its tail fins. This strategy worked in the short term by encouraging class-conscious American consumers to buy a new model regularly. 

But in the longer term, German and Japanese competitors won by innovating in safety and technology such as fuel efficient engines. Motown sales went downward and the once great GM Company eventually filed for bankruptcy in 2009.

Detroit furthermore suffered from an untenable influx of underpriviliged migrants, mostly African Americans from the South. To top it off, the white tax base fled the city towards the suburbs in the 1950’s. When employment in the automotive industry slowly evaporated, the largely black inner city population with few labor skills was left behind. The vulnerability of this group became reflected in the highest crime rates per capita of any American city. One in three citizens of Detroit now lives in poverty with an income of less than $ 23.000 per year

A contradiction in terms: urban farming.

 

Ruin porn

As a consequence of these developments, thousands of acres of city blocks were being reclaimed by nature. Urban farming is prospering in once thriving (ethnic) neighborhoods. Tens of thousands of houses, auto plants, churches and public buildings are dilapidating within the city limits.

One of the symbols of Detroit’s decline is Michigan Central Station, the giant 1913 Communist-style train station that has become an urban ruin of Roman allure. Perhaps it was never a great idea to build an enormous train station in Motor City, but the American passenger train in general lost the commuter's favor in its competition with the car. Thanks to relatively cheap cars and gas and due to a strong, policy influencing lobby in Washington D.C., the last train arrived here in 1989.

Michigan Central Station 

The decline of Detroit has almost no equal in terms of pace and scale. History is being overhauled by time as the city’s population decreases faster than it ever grew. What remains of much of Detroit’s once grandeur, is graffiti filled debris as an echo of greater days past. A tourist attraction like a modern day Venice.

 

“How the American dream went wrong in Detroit” :http://youtu.be/lEXLPpr2Rwg

Photo gallery of Detroit's many abandoned buildings: https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=10152192370017293&id=6250307292

 

The summit of nuclear insecurity

De Nuclear Security Summit (NSS) die dezer dagen van Den Haag een onbereikbare burcht heeft gemaakt, zou natuurlijk een ideaal doelwit zijn voor de gevreesde nucleaire terroristen. Alle wereldleiders bij elkaar op een halve vierkante kilometer. Met een klap zou de wereldgemeenschap van zijn leiders zijn beroofd. De chaos zou compleet zijn. Toch maar fijn dat er daarom niet alleen op topniveau overlegd wordt om de waarschijnlijkheid van een dergelijke aanval te minimaliseren, maar er tegelijkertijd ook voor ons land ongekende veiligheidsmaatregelen zijn getroffen. Obama loopt dus niet de 200 meter van het Museumplein naar het Rijksmuseum nadat hij geland is met zijn presidentiële helicopter, nee, hij neemt "The Beast". Hadden enkele van zijn onfortuinlijke voorgangers, een Kennedy of een Lincoln, maar een beest gehad.

De Amerikaanse president heeft het voortouw genomen om de al dan niet reële dreiging van nucleair terrorisme tegen te gaan. Behalve een veiligheidsissue is dit natuurlijk ook een politieke keuze. Obama profileert zich als "tough on national security" zonder dat de Republikeinen hier iets tegen in kunnen brengen. Want wie is er nu niet tegen (nucleair) terrorisme?

Het leiderschap van de V.S. getuigt echter ook van historisch besef van de eigen verantwoordelijkheid op dit gebied. Niet alleen zijn de Verenigde Staten het enige land ter wereld wereld dat ooit een kernwapen heeft gebruikt tegen een ander land (Japan), de technische ontwikkeling van dit wapenarsenaal vond ook plaats in een Amerikaanse woestijn.

Radioactief toerisme 

Laten we teruggaan naar de kiem van de “Atomic Age”. Op 16 juli 1945 testte het Amerikaanse leger in de witte zandwoestijn van New-Mexico het eerste atoomwapen. De ontwikkelingen volgden elkaar in die zomer van ’45 vervolgens razendsnel op. Slechts drie weken na deze geslaagde “Trinity” test zou  een Amerikaanse plutoniumbom Nagasaki in een inferno veranderen. Hiroshima was enkele dagen eerder met een niet-getest uraniumwapen met de grond gelijk gemaakt. Deze doorbraken in het kernwapenprogramma van de V.S., het zogenaamde “Manhattan Project”, leidden tot het definitieve einde van de Tweede Wereldoorlog. 

“Trinity” was de culminatie van dit programma en is vanwege de vernietigende gevolgen altijd controversieel gebleven. Na de sanering van het meeste radioactieve afval werd in 1965 de exacte plek van de test benoemd tot “National Historic Landmark”. De plaats bleef echter gewoon onderdeel uitmaken van de “White Sand Missile Range”, een onderzoeks- en testbasis van het Amerikaanse leger. 

Vanwege de nationale veiligheid, en de verhoogde radio actieve straling die nog steeds rondom de bomkrater wordt gemeten, is de site slechts twee dagen per jaar voor het grote publiek geopend. Openbare speeches of politieke manifestaties tijdens de open dagen zijn ten strengste verboden. 

De Trinity test site is namelijk een ongemakkelijk monument vanwege de ongekende vernietiging die er het gevolg van was. Toch was het natuurlijk ook een historische prestatie dat de Amerikanen zo'n krachtig wapen wisten te ontwikkelen en de proliferatie van nucleaire kennis zou de wereld in de volgende decennia van Koude Oorlog, mede vormgeven. 

De Trinity test site trekt gemiddeld zo’n 1.000 bezoekers per open dag. Dit zijn veelal toeristen met  een voorliefde voor de populaire cultuur van de Koude Oorlog. In boeken en films blijft dit tijdperk, al nemen we het nucleaire gevaar niet meer zo serieus. In de openingsscène van de laatste Indiana Jones film (“The Kingdom of the Chrystal Skull”) overleeft  Harrison Ford een atoomproef á la Trinity door zich in een koelkast te verstoppen. In plaats van een miljarden verslindende kernwapenwedloop had de Amerikaanse regering dus beter massaal witgoed kunnen uitdelen. Maar dat is achteraf.

Groot en klein leed

Wereldleiders en Hagenaars worstelen 60 jaar na dato nog met de gevolgen van wat er destijds in de woestijn van New-Mexico is gebeurd. Terwijl de regeringshoofden overeenstemming proberen te bereiken over waarborgen van de veiligheid van nucleair materiaal, worstelt de gewone Hagenees met een gekapt bosje in zijn voortuin of een afgesloten rijksweg. (Mogelijk) groot en klein leed liggen niet vaak zo dicht bij elkaar als tijdens de NSS.