Kuifje in Afrika

Daar sta je dan op het vliegveld van Kigali, in je muskieten-werende afritsbroek en je extra ademende wandelschoenen. Met je DTP, Hep B en Hep A vaccinaties verscholen in je lijf  en de malariatabletten in je rugzak.  In je tropenhemd. Het eerste wat je doet als je de terminal uitstapt, is een zweem DEET om je lijf sproeien. Helemaal niet nodig blijkt, want Kigali ligt hoog boven de muggengrens.

De afstand tussen ergens zijn en er ook onderdeel van uitmaken is nergens zo groot als in Afrika.

Dat je een westerling bent realiseer je je al bij de eerste stap op Afrikaanse bodem door de blikken die je op straat volgen. In je nieuwe tropenoutfit val je natuurlijk ook direct op met je bleke neus. Gek eigenlijk, want ik zag mezelf nooit als een typische Nederlander vanwege een donkere huid en kroezend haar. Zodra je echter in Afrika bent, verdwijnen alle illusies van het niet zo in het westers pulletje passen. Met de reisadviezen, de vaccinaties en veiligheidstrainingen in je bagage ben je ook tot treures toe voorbereid op een reis naar een andere planeet. Daar waan je je dan ook, als een bezoeker van een zusterplaneet met de ruimtehelm nog op, gadegeslagen door de lokale bevolking terwijl je wordt rondgereden in een witte Toyota pick-up shuttle.

Reizend door het land van duizend heuvels ("milles collines") kom je in een wereld die je alleen van tv kent. De groepen kleine kinderen (6-8 groot en oud) die samen in versleten afgedankte kleding ravotten in het veld. De moeders met de manden vol bananen en andere gewassen dragend op het hoofd. De mannen knikkebollend op krukjes voor hun hutjes of juist geagiteerd onderhandelend over de prijs van slachtrijpe kippen op de lokale markt. Kippen die in tientallen op bagegedragers onder elastieke riemen liggen te wachten op hun noodlot. Op de markplaats worden verder matrassen, mobiele telefoons, bananen, kebab en geitenvlees verkocht. Een varkenskadaver ligt half geslacht boven de stoffige stoep in de zon te blinken.

Dat hier twintig jaar geleden de grootste genocide sinds de Holocaust heeft plaatsgevonden merk je als reiziger alleen aan de sfeer onder de mensen. Geen uitbundige Afrikanen zoals we tijdens een WK op de tribunes zien, maar ingetogen Rwandezen die op zachte toon praten. Geen luide muziek. Het is stil in Kigali.